Geliyorsun doğuyor, gidiyorsun ölüyorum!
 Oysa ne düşlerim vardı senli, nasıl da sen olmuş, nasıl da sen sen bakar olmuştum. Sen tütüyordun gözlerimde gün boyu, geleceğin günü çekiyordum iplerle. Seni getirmeyen gecelere lânetler yağdırıyordum. Ardı sıra yıkılıp, ağlıyor ağlıyordum…
 Ne yazık ki senli gecelere döndü lanetim şimdi, merhaba dediğin güne, sevdiğini ilk söylediğin güne, ilk kez seni yudum yudum içtiğim güne.
 Söylemediklerini, söylediklerinin ardındakileri şimdi daha iyi duyuyorum, söylemlerinin sahte mutlandırıcılığından arındırdığın bu gecede.
  Al o şehir senin olsun şimdi. Ben geldiğimde sen  [Devamini Oku →]

VARSA YAŞANILASI AŞKLAR BİR YERLERDE,
YAŞANSIN DOYASIYA!..
DOKUNMAYIN! BIRAKIN!..

Hepimiz, mutlaka böyle bir sabaha uyanacak veya böylesi acı bir geceye ulaşacağız. Ne zaman? Belki yıllar, belki de az sonra!

Öyleyse bu anlamsız kin, bu anlamsız, mesnetsiz hezeyanlar, hırslar, oyunlar niye? Ne uğruna?

Ölüm! O kaçınılmaz, o mutlak son. Eski deyimiyle, “ Zat-ı mutlaka ulaşım”

Nedendir bilinmez, en çabuk unutmak, hep bu konudadır. Her ölümde; “Değer miydi” diye başlanılır.- Bunca koşturmalara, kırmalara, hırslara, kinlere- önce ölen için, ölen adına pişmanlıkla. Ne var ki birkaç metre bez,  [Devamini Oku →]

Ne güzel söylemiş her ikisi de. Farkında değilizdir nedense güzelliklerle bezeliyken yaşamın değerinin, bilemeyiz de. Sağlık elden gider, ya da ölüm gelir dayanır kapıya, şöyle bir bakarız yaşanılasılara, o sıradan, o önemsiz, değersiz gördüklerimizin dahi ne denli önemli olduklarını anlarız!

İş işten geçmiştir. Diyemeyiz artık o sağlıklıyken dememiz gerekeni, şöyle derin derin nefeslenip de hazla, üstadın deyişiyle: YAŞAMAK GÜZEL ŞEY BE KARDEŞİM! Sessiz, zor duyulur, pişmanlıkla bezeli, sadece: YAŞAMAK GÜZEL ŞEYMİŞ MEĞER BE KARDEŞİM deriz.       

 O an bize uğramaz, gelmez bize hastalıklar,  [Devamini Oku →]

        Siz seçin hangisi olacağını. Ama bir gün, yarın mesela, bir özür seçin kendinize. Ya da her gün bir tane seçin ve ona ayırın, onunla yaşayın bir gününüzü.

        Sabah kalktığınızda açmayın gözlerinizi, gün boyu da devam edin açmamaya ve o halde yaşayın bir günü. Odanızı görmeyin, pencereleri açtığınızda gökyüzünü, havanın nasıl olduğunu da görmeyin. Banyoyu, açacağınız musluğu el yordamıyla bulun, aynada görmeyin kendinizi. Gardıroptan el yordamıyla bir giysi seçin, bilemeyin ne renk, renk nedir, hangi renk nasıldır bilemeyin. Anne ve  [Devamini Oku →]

          Ben yaklaştıkça sen uzaklaşıyorsun. Kaçıyorsun hatta ben koştukça sana!

          İtiyorsun, oldukça uzağına itiyor, yetinmiyor, başkalarına itiyorsun beni.

         Gitmem sanıyorsun, koşarım yine de, en iyimseriyle de beklerim, hep beklerim seni her şeye rağmen…

          Eminsin, adın gibi eminsin benden.

         Haklısın…

         Belki de yok sanıyorsun etrafımda, yakın ya da uzağımda hiç kimse yok, gel demiyor kimse bana, geleyim istemiyor, koşmuyor onlar da bana, benim sana koştuğum gibi…

         Yanılıyorsun…

         Tek gerçek, görmezden gelişim, görmek istemeyişim, görmeyişim hatta. Var ya da yoklar, önemli olmayışı.

          [Devamini Oku →]