GÜMÜLDÜR

Toprağı verimli havası temiz
Uzanır batıda masmavi deniz
Kışın olunca öyle bir sessiz
Görenler bağlanır o yer GÜMÜLDÜR

Doğuda dağları kale gibidir
Her ilden insanlar yuva edinir
Garibi yetimi bağrına alır
Gönüller sarayı o yer GÜMÜLDÜR

İklimi ılıman dört mevsim bahar
İnsanlar doğaya gülerek bakar
Arap boğulanda kekik kokar
Cennetten bir köşe o yer GÜMÜLDÜR

Kuruluverdi Tahtalı barajı
Tarihe karıştı Dere boğazı
Buz gibi akardı Hacılar Çeşmesi
Geçmişi çok eski o yer GÜMÜLDÜR

Lebedos denilir antik adına
Komşu köyleri Ürkmez Özdere
İlçe olunacak diye diye
Mahalle oldu o yer GÜMÜLDÜR

Çeşit çeşit yetişir sebze meyvesi
Tadına doyum olmaz mandalinası
Ah oluverse  [Devamini Oku →]

SENDE BİTTİM VE BEN GİTTİM

Sema çırpındı son hamlesinde
Başaramadı bulutu gönderdi yeryüzüne
Bulut ağladı
Yeryüzünü sel aldı
Son hamle yetmedi
Sende bittim ve ben gittim

Toprak karıncaya yalvardı
Karınca dayanamadı
Aldı tüm yükü sırtına
Ha babam de babam
Yürü ya kulum dedi bir ses
Karınca son adımında toprağa karıştı
Yetmedi gücü
Sende bittim ve ben gittim

En güzel sözler yuvarlandı
Yürekten kopan
Ağır geldi yürek karardı
Sözcükler anlamsızlaştı
Bir fırça darbesi yok etti
Sende bittim ve ben gittim

Yuvarlandı ud’un telinde mızrap
Bir aşağı bir yukarı
Duyan olmadı
Pas tuttu telleri
Yorgun elleri
Bir daha vuran olmadı
Sende bittim ve ben gittim

Resmederken zamanı
Can çekişti akrep yelkovan
Karalara  [Devamini Oku →]

BİR SEN BİR DE BEN

Gecenin iki sinde
Gönül sayfalarında
Bir sen vardın bir de ben
Ne asil dururdu isminin harfleri
Bir harfi gözlerini gönderirdi bana
Bir harfi sözlerini
Diğer bir harfte bulunca yüreğini
Geliverirdin başucuma
Bende ben olurken isim harflerin
Sende ki ben ismimin harflerini atardım sözlükten

Ay gitti gidecekken gökyüzünden
Bir sen bakardın, bir de ben
Ay’a yansırdı tebessümün
Ne çok anlatacakların olurdu
Dinlerdim hep dinlerdim
Yıldızlar ortak olurdu dinlemelerime
Kendimi bir fırça darbesiyle silerdim
Denize vuran ay ışığından

Radyomda çalarken haram geceler
Bir sen dinlerdin bir de ben
Cennete koyarken seni
Yakardım cehennemin ateşinde kendimi

Türküler koşardı yardıma
Ben şarkılara vurgun
Türküler  [Devamini Oku →]

HİLAL ERBOYACI’YA

Vururken güneşin kızıllığı denize
Sevdiklerimi gösterdi son vedasında
Batan gün dediler adına
Ne büyük aynaydı deniz
Bir bir verdi yüzleri
Biraz hüzün, biraz keder
Fon da,
Veda busesi
Şarkılarla oluştu bir albüm
Kırık bir gönül
Sevgiyle çarpan bir yürek
Uzandı elim gün kızıllığına
Dokunamadı dost eline
Bu son veda diyecekti güne
Bu son veda
Diyemedi dost gönüle
Her gün bir güneş batar
Yalnızca denize
Ya gönüllere
Ya gönüllere
Bir güneşin ardından
Doğar binlerce güneş
Sen üzülme eyyy dost üzülme
Bir şarkı söyler dillerde

Dost bağından gelen taş olsa
Alır da başıma taç ederim
Dost tan bir nida gelse
Veririm canı, üstünden geçmem
Geçemem…

Hilal Erboyacı’ya sevgilerimle/2 temmuz 2010-saat  [Devamini Oku →]

SENSİZLİK TE

Sen
hiç benim olmamışsın
Ellerde görünce anladım
Ağladım, ağladım
Sana harcadığım zamana ağladım
Geçmişimize uzun uzun baktım
Aradım
Puslu camın ardın da bile bulamadım
Ya sen yoktun bende
Ya ben rüyadaydım

Şimdi boşlukta sallanan
Bir salıncağın çocuğuyum
Elimde ne bir oyuncak
Ne de pembe hayallerim var
Ne geçmişte vardım
Ne de gelecekte olacağım
Zaman denen makinenin
Şu anında
Biçare bakışlarım gülücükler dağıtsa da
Başkalarına var, kendime yokum

Sakın verme sende olan beni
Sende kalsın
Sensiz se varlığım
Ben
Bende yokum
Adını sen koy
Sana olan sevgimin

Ben ki
Ben ki
Çılgın yürek
Mavi boncuk dağıtan
Bir tebessümün ardından koşan deli fişek
Bağrıma aldıklarım
Gözetip, kolladıklarım
Sarıp sarmaladıklarım
Onların hepsi
Hepsi kardeşti
Adem ve havva’dan
Miras olan

Ya sen
Ya  [Devamini Oku →]