“Efendiler,

yetişecek çocuklarımıza ve gençlerimize,

görecekleri tahsilin hududu ne olursa olsun,

en evvel ve her şeyden evvel, Türkiye’nin istiklâline,

kendi benliğine, millî ananelerine düşman olan

bütün unsurlarla mücadele etmek lüzumu öğretilmelidir.

Dünyada, uluslararası duruma göre

böyle bir mücadelenin gerektirdiği manevi unsurlara sahip olmayan kişiler

ve bu nitelikteki kişilerden oluşan toplumlara hayat ve bağımsızlık yoktur.”

(1922 )

Gazi Mustafa Kemal ATATÜRK

[Devamini Oku →]

1.

Dün

gece

düşümde

gördüm seni

yemyeşildi gözlerin.

Ötelerden bir ihtiyar seslendi:

“Ey oğul” dedi “gözyaşı rahmettir

yeşil rahmetin rengi.”

Ben de rahmetine daldım

ve sabahı muştulayan

bir ezan sesiyle uyandım

aklımda sen

gönlümde sen

dilimde sen

vardın

…..

…

.

2.

Bırakıp hayalini

gitmişsin gözlerimde.

Ne zaman aynaya baksam;

[Devamini Oku →]

Sen

Sen meyhaneyi bilir misin sevdiğim

Nereden bileceksin

Oysa ben

Ben senin için

Kölesi oldum oranın

Çünkü orada kaybolan umutlar

Unutulanlarla kadehlere dolar

Hani bir gün

Yağmurlu bir gün

Ne demiştim kızgınlığımda

Yalvararak sana

“Bari üç akşam sürdürdüğün

Aşklardan farklı olsun bu sevda

Bir başka günün ışığı yansın

Bakışlarında kızıl dudaklarında”

Olmadı

Halbuki  [Devamini Oku →]

SER MÜCAHİDE NENE HATUN

(1857) – (22.05.1955)

Aziziye tabyası denilince akla Nene Hatun gelir. Aslında, “Nene Hatun” bir rumuzdur. Bir yeniden doğuşun, bir şahlanışın, bir kıyamın remz’idir. Daha sonra bütün İslâm-Türk kadınlarının, topyekün bir milletin hatta İslâm ümmetinin sembolü olur. O bir rol modeldir. Ne zaman, nerede nasıl olunması gerektiğini, ne yapılması gerektiğini ve nelerden vazgeçilebileceğini ve neye sarılıp sahip çıkılması gerektiğini anlatan, öğreten bir sembol…

Nene Hatun 1857 Erzurum  [Devamini Oku →]

Sultan Abdülmecid zamanında (1852-1856) yılları arasında yaptırılan Aziziye ve Mecidiye Tabyaları, Osmanlı-Rus Savaşlarında en önemli rolü üstlenmiştir. Özellikle Aziziye Tabyasında cereyan eden hadiseler “Çanakkale Ruhu”nun tohumlandığı yerdir.

“Çanakkale bizim için neyse Aziziye Tabyası da odur” diyen gazeteci/araştırmacı/yazar Akif Emre, “Aziziye Ruhu” başlıklı yazısında:

“(…)Bir şehrin, yere serildiği anda bile maddi şartları hiçe sayarak yeniden dirilişini din  [Devamini Oku →]

Namlu astsubay; günlerdir uyuyamıyordu. 3′ncü komando bölüğünün bölük başçavuşuydu… Geceleri bir türlü gözünü uyku tutmuyordu. Evinin balkonuna çıkıyor, gecenin karanlığına dalıyor, belli belirsiz ufku kaplayan şehrin hakimindeki dağa, gözlerini perçinliyordu…

……………………

Dağda bir Mehmetçik; komando… Köylü çocuğu… Yüreğinde köyde yolunu gözleyen yavuklusunun sevdası, soğuğun, ayazın farkında bile değil cayır cayır yanıyor. Diline pelesenk ettiği bir türküyü mırıldanıyor:

“Dağlar seni delik delik delerim…”

Birkaç adım ötesinde başka bir komando; Onur çavuş… İstanbullu… Yani şehir çocuğu… Lise mezunu… İsmiyle müsemma; onurlu mu onurlu…  [Devamini Oku →]