Öldü içimdeki Tanrı!

Gerçek sandığım sevgisi

Sesinin tılsımlı cazibesi

Gözlerindeki şefkatli deli. . .

Tanrı’m öldün içimde!

Tapılası gülüş’ünle

Huzurla saran düş’ünle

Günahı tattıran öpüş’ünle. . .

Kendi Şeytanına yenildin

Öldün Tanrı’m. . .

Ne olacaksın sen dedin?

Büyük adam ama büyümeyi becerirsem dedim…

Sonra aktı tedirgin, kırılgan, biraz da sevecen kelimeler…

Konuşamadıklarımıza gömdük hayallerimizi, heyecanımızı, belki de tutkun suskunluğumuzu…

Ben buz dağının görünen tarafını öne sürerken

Şifreleri kırma çabasında sen endişelerini serdin önümüze…

Soyundu ruhlarımız belki denizine

Ama o apansız

Sıcak itiraf. . .

Devamındaki gülümsemeler, sevimli sataşmalar yetmedi yine ßiz’i kurtarmaya…

Yetemedi geçmiş samimiyetinin külleri

Acil kan arayışları cevap vermedi yoğun bakımda

Ve bir ßiz daha serildi o soğuk yatağa…

Atmayı bıraktı tılsımı nabzın

Durdu uzak kalpler yakında bir zamanda

Kesin sonsuzluğa. . .

Ben büyük  [Devamini Oku →]]]> http://edebiyatgalerisi.net/2010/05/buyuk-adam.html/feed/ 1 http://edebiyatgalerisi.net/2010/05/konusan-suskunlugum.html/ http://edebiyatgalerisi.net/2010/05/konusan-suskunlugum.html/#comments Sun, 16 May 2010 15:23:09 +0000 Ev Kedisi http://edebiyatgalerisi.net/?p=29775 Susmak istiyorum

Çığlıklarımla susmak sonsuza

Kelimelerim yetmesin suskunluğuma

Konuşanım aynam olsun

Bana sussun-konuşsun bana sustuklarımı.

herşeyin çıkış noktasına..

uzun zaman sonra yeniden tanışma misali karşılaşmamıza..

hoş olduğu kadar daha masumdu sanki herşey-senle ben..

zamanla benzerliğimizi anladıkça,daha da alışınca her anımızda beraber olmaya kayboldu sanki tadımız..

sende alevlenince sevda ateşi,kaybettik birbirimizi

-beraberkenki neşemizi,aramızdaki herşeyi..

bitirdik elimizdeki qüzellikleri..

-bir anda..

ve ben yine kalakaldım tek başıma…

onsuzluğu tam da atlattım derken sensizlik başladı…

‘ne tür bir sensizlik?’ kördüğümünde korkutucu karanlığımın elindeyim yine,düğümler halinde…

zamanı qeriye alabilir miyiz ki?

senle benin masum olduğu sahnelere..

alabilir miyiz zamanı qeriye?..

Tek bir hoh’la yazılsa da ismim kalbine

Silinir ufacık bir serinlikle

Oysa senin aşkın

Sigaram gibi

Dumanı uçup gitse de

Zehri yayılmış hücrelerime

Yapıyor yine şehvetli işkencesini

Koyuyor seni aklıma

Rüyalarıma da serpiştirip

Elde ediyor istediğini

Bütün gece

Ben peşinde

Son defa istekleriyle

Sen duymazdan gelen

Keyiften dört köşe.

tüm farklılıklara rağmen farkları aynı olmaya zorlayan tek bir çatı…

o tek çatı altında barınmaya çalışan,ayrı oda kapıları ardında umuda nefes alıp veren,

sahte bedenlere bürünmüş ruh kalıntıları..

hepsinde kendince istekler,kurqular..

kendilerince verdikleri kararlar..

öyle zıt kutuplar ki..

zıt kutupların çekimini çürüten tez timsali..

bir şey var ama..

aralarında anlam verilemeyen bir çekim..

birbirlerini ittiğinden fazla çeken,

arada qücünü kaybetse de toparlandığında eskisinden qüçlü olan..

işte böylesine farklı,

böylesine esrarlı..

Doğmuyor sensiz gece sabahına

Dilimdeki heceler hep sende

Gözlerim pencerede gelirsin diye

Kalemim senin etrafında

Dönüp duruyor çaresizce

Ama gelme!

Öldürmüyor yokluğun

Sadece tatlı bir işkence

Dokunan her günün bitişinde

öyle hassas ki en ufak bir dalqınlık yeter ellerinden kayıp qitmesine…

öyle sessiz ki karşına dikilip elveda der en ummadığın anda..

hiç ummadığın anda terkeder seni…

derinden acıtmak isterse eğer en sevdiğinden sınar seni-en acımasız şekilde..

bizse en çürük dalında tutunmaya çalışıyoruz-qözüne qirmeyi çabalıyoruz en ağır hallerde..

Ansızın başlar her şey,

Umulmadık bir anda…

Yavaş, ama emin adımlarla gider gibi gözükür hikâye…

Öyle ki pembe bulutlarla örtülüdür gerçekler,

Yaşanacaklar…

Farkındasızlık,

Kendini kandırmaca,

Minik bir çocuğun hayallerinden de saf ümitler…

Aslında zemin iyi atılmamıştır

Ya da yanlış zamanda yanlış yerde

Belki de yanlış kişiler…

Ve artık mutsuz sona yaklaşım…

Açıkça belirtilmese de-tek taraflı yıkılış…

Hep mutlu sonla bitecek değil ya!

Tozlu raflardaki hayallerimizin saydam kalemlerle işlendiği kitabın sayfalarında seni ararken çıksan karşıma

Unutsak geçen zamanı

Gelecek bir anda silinse

O anda kalsak

Hissetsek birlikteliği doya doya

Kah dudaklarda kah parmak uçlarında

Biz’e doya doya meydan okusak zamana

Her şeyi yerinden söküp götüren asi fırtına

Gözyaşlarını boşaltan siyah bulutlar

Bu depresif çerçevede ego peşinde silahlı kötü adamlar

Ellerindeki kanlı makinaları dolaştırıyorlardı şehirde

Pembe düşlerle sonlarına toplanan masumluk abideleriyse bir umut peşinde

Beyaz güvercini huzura,saf mutluluğa salıverdiler

Mavi özgürlüğü,sevinçli barışı yeniden sarmak için

Samimi gülüşleri için

Sen sevdin suskunluğumu. . .

Sen sustun

Ben daha da sevdim özlemlediğim varlığını.

Konuşmayı denedik

Daha da sessizleştirdik-‘biz’siz bıraktık suskunluğumuzu.

Yuttukça sözcükleri

Benimsedik gözleri buğulu geceyi. . .

Ben engelledikçe sevgini

Siyaha büründü neşesi gözlerinin.

Unutma çabanda kabuğuna dönünce sen

Özletti samimiyeti kalbinin. . .

Benim her ‘eski’ye dönme atılımımda

Uzaklaştırdın beni

Uçtu ellerimden en değerlim-başka yalnızlıklara. . .

Onlara gülümsedi sıcaklığıyla. . .

Ve. . Bu gece. . .

Yeniden dedim

Son defa susmak istiyorum kalbine. . .

Sen de. . . Haklı olarak konuşturma sessizliğini dedin

Alışmaya çalışıyorken sensizliğin sesine

Susma.

Bitti son perde.

Kaybolamadım yine (:

Ne kadar bilmediğim yollardan geçsem de yine sana çıktı sokaklarım…

Bir türlü uzaklaşamadım senden-daha doğrusu takıntımdan…

Evet! Saplantım oldun artık;

Senden kaçmak istiyorum ama en sonunda sende buluyorum kendimi

Ruhuma bedenime öyle işlemişsin ki kendini söküp atamıyorum sevgimi…

Nasıl da girdin kanıma zehir misali?

O kadar uzaklardan hem de…

Oysaki dalga geçerdim bu konularla, şimdi olana bak J

Senden başka bir sığınak yok mu benim için?

Yakınımda da ben mi fark etmiyorum?

Neden hep aynı kaçış yolunu tercih ediyorum?

Tarih gibi sorular da tekerrür ediyor baksana!

Tam kararlıyım dediğim  [Devamini Oku →]]]> http://edebiyatgalerisi.net/2010/04/28540.html/feed/ 0