Yazar arşivleri: Ev Kedisi

Ne olacaksın sen dedin? Büyük adam ama büyümeyi becerirsem dedim… Sonra aktı tedirgin, kırılgan, biraz da sevecen kelimeler…

Susmak istiyorum Çığlıklarımla susmak sonsuza Kelimelerim yetmesin suskunluğuma Konuşanım aynam olsun

zamanı qeriye alabilir miyiz ki? herşeyin çıkış noktasına.. uzun zaman sonra yeniden tanışma misali karşılaşmamıza.. hoş olduğu kadar daha masumdu sanki herşey-senle ben.. zamanla benzerliğimizi anladıkça,daha da alışınca her anımızda beraber olmaya kayboldu sanki tadımız.. sende alevlenince sevda ateşi,kaybettik birbirimizi

Yağmurlu pencerendeki buhar gibi aşkım Tek bir hoh’la yazılsa da ismim kalbine Silinir ufacık bir serinlikle Oysa senin aşkın Sigaram gibi Dumanı uçup gitse de Zehri yayılmış hücrelerime

Fahişe gecem hüznün koynunda Yapıyor yine şehvetli işkencesini Koyuyor seni aklıma Rüyalarıma da serpiştirip Elde ediyor istediğini Bütün gece Ben peşinde Son defa istekleriyle Sen duymazdan gelen Keyiften dört köşe.

tek bir çatı… tüm farklılıklara rağmen farkları aynı olmaya zorlayan tek bir çatı… o tek çatı altında barınmaya çalışan,ayrı oda kapıları ardında umuda nefes alıp veren, sahte bedenlere bürünmüş ruh kalıntıları.. hepsinde kendince istekler,kurqular.. kendilerince verdikleri kararlar..

Anılar kovalar bizi Kaçamayız bu sıra dışı takipten… Ne kadar istesek de unutamayız paylaştıklarımızı —son siqaramızı, qülüşlerimizi, sonsuz bakışmalarımızı… Ayrı yerlerde olamayız mutlu…

Son defa baksam gözlerine Dalsam ruhunun seyrine Son defa olsam yanında Doysam aşkının huzuruna Ama ‘ama’larla kilitlenmiş cesaretimle Olmaz birlikte Ne ilklerin büyüsü Ne de sonların doyumsuzluğu Çıkamayız bu sonsuzluk yolculuğuna Dayanamayız ‘hoşça kal satırları’na Ulaşamayız birlikteliğin doruklarına Ne ilk … Okumaya devam et →

ßak olmadı yine Doğmuyor sensiz gece sabahına Dilimdeki heceler hep sende Gözlerim pencerede gelirsin diye Kalemim senin etrafında Dönüp duruyor çaresizce Ama gelme! Öldürmüyor yokluğun Sadece tatlı bir işkence Dokunan her günün bitişinde

pamuk ipliğine bağlı şu fani yaşam… öyle hassas ki en ufak bir dalqınlık yeter ellerinden kayıp qitmesine… öyle sessiz ki karşına dikilip elveda der en ummadığın anda.. hiç ummadığın anda terkeder seni… derinden acıtmak isterse eğer en sevdiğinden sınar seni-en … Okumaya devam et →

Bir hikâyeye başladım; Ansızın başlar her şey, Umulmadık bir anda… Yavaş, ama emin adımlarla gider gibi gözükür hikâye… Öyle ki pembe bulutlarla örtülüdür gerçekler, Yaşanacaklar… Farkındasızlık,

Zaman kokusunun üzerimize sindiği bir anda karşılaşsak birgün Tozlu raflardaki hayallerimizin saydam kalemlerle işlendiği kitabın sayfalarında seni ararken çıksan karşıma Unutsak geçen zamanı Gelecek bir anda silinse O anda kalsak Hissetsek birlikteliği doya doya Kah dudaklarda kah parmak uçlarında

Karanlığa bürünmüştü tüm şehir Her şeyi yerinden söküp götüren asi fırtına Gözyaşlarını boşaltan siyah bulutlar Bu depresif çerçevede ego peşinde silahlı kötü adamlar Ellerindeki kanlı makinaları dolaştırıyorlardı şehirde Pembe düşlerle sonlarına toplanan masumluk abideleriyse bir umut peşinde Beyaz güvercini huzura,saf … Okumaya devam et →