ATA’NIN ÇOCUKLARI

Hafta başından beri Antakyalı çocuklardan gülüş derliyoruz; derliyorum. Yaşamım boyunca, çocukların ve gençlerin sevgisi sevgim, umutları umudum oldu; özellikle de umuda gereksinim duyduğumuz bu günlerde.
Gittiğimiz okulların isimlerini aklımda tutamıyorum pek; çünkü günde iki, bazen üç okulda söyleşi yapıyor, yüzlerce çocuk ve gençle sarmaşıyoruz; ama birkaçı var ki, unutmam olanaksız. Ata Koleji de bunlardan biri.
Önceki gün liseli gençlerle söyleşi yaptım. Onların kendine güvenleri, düşünce üretmeleri, ülke gündemini yakından izlemeleri beni öyle mutlandırdı ve umutlandırdı ki… Dün de bu umudum ilköğretim bölümünde yaptığımız söyleşiyle daha da pekişti; özellikle de onların kendi yazdıkları ATA’NIN ÇOCUKLARI kitabını gördükten sonra… Öyle güzel şiirler, öyküler, resimler yapmışlar ki; hem de dördüncü sınıf öğrencileri… Bir başka okula gitmek için ayrılmak üzereyken bile bizi bırakmak istememeleriyse ayrı bir sevinç konusu…
Onların eğitimi için yoğun çaba harcayan öğretmenlerin, yöneticilerin sıcaklığı, duruşu, çağdaşlığı ayrıca övgüye değer.
Benzer bir durumu da Nizemattin Özkan İlköğretim Okulu’nda yaşadık. Orada da üçüncü sınıf öğrencileri kitap yazmaya başlamışlardı. Söyleşilerimizden sonra yazar olmak isteyenler öyle çoğaldı ki, ilk meyvelerini otele döner dönmez almaya başladım bile; yazdıkları günlüklerden örnekler yollamaya başlamışlardı.
Mersin’de de benzer duyguları yaşamıştım; özellikle de TED Koleji’nde gördüğümüz yoğun ilgiden sonra…
Hafta boyunca hatta hafta sonu da çalışmalarımız sürecek; ama bir de köy okuluna söyleşiye gideceğiz ki, onun için sabırsızlanıyorum; çünkü köy çocukları, Ceyhun Atuf Kansu’nun söylemiyle, “onlar benim adsız çiçeklerim…”
Adım adım Anadolu yolculuğumuz sürecek. Hangi il, ilçe, köy, okul olursa olsun; biliyorum ki hepsi Ata’nın, Atamızın çocukları… Umudumuz, onlarla yeşerecek.

a.y.