Bir Adamın Ütopyası Yazı Dizisi-1(kurgusal iç-dökümler)

Ben yazar değilim. Sadece aşkı hakikatiyle yaşadım. Ben yazar değilim. Yazmak için sebeplerim vardı…
eS’er.
Dedim ki:
“ – Hiç bir şey nedensiz değildir de mi?”
Gayet ukala bir tabirle,
“ – Nedenine göre değişir”, dedi.
Nefes bile almadım.
“– Neden sözcüğü koca bir dünya gibidir. İçinden, boşluğa doğru “ neden” dediğin anda bile, seni alıp götürür.” Benim adım Marilyn. O’nun ağzından duyduğum son sözler bunlardı. Ben O’nun bu dünyadaki tek dostuyum. Şimdilerde O öbür tarafta. Öbür taraf nere mi? İnanın bende bilmiyorum. Tek bildiğim öldüğü. Zaten, biz insanlarında bilgisinin tıkandığı nokta burası değil mi? Ha, din denen afyona inananların bazı iddiaları var. Kimine göre o cennetteymiş, kimine göre cehennemde. Bazıları abartıp, onun intihar etmesi nedeniyle, Araf da bir yerlerde olacağını söylüyor. Tanrının verdiği canı sadece tanrı alırmış falan filan. Ama O’nun hala bizi gördüğünü bilen tek kişi benim. Şuan bile burada olabilir. Ben sadece konuştuğunda anlıyorum burada olduğunu. Çok klişe değil mi? Ama doğru. Kim doğrunun karşısına geçebilir ki? …
Neyse. Sonuçta o öldü. Öldüğü anda da aynen şöyle olmuş.
“Akdeniz de bir yer (bu taraf)”:
Anladım ki insan, ölürken buz gibi oluyormuş. Ne de çok üşüdü dizlerim. Bir an önce kesilse de nefesim, hissetmesem şu soğuğu. Acaba nefesim tamamen kesildiğinde biter mi bütün bu hisler. Belki orası daha soğuktur. Böğürtlenler geliyor aklıma… Kırmızı böğürtlenler. Burçak tarlaları ve turuncu başaklar. Kayıp kıta Atlantis’e kurulmuş bir hayal. Yolumu nasıl bulacağım peki. Orada da deniz feneri var mıdır bana yol gösterecek. Ya ayaklarım üşürse. Keşke bana aldığı çorapları giyseydim atlamadan. Of bu kan da ne sıcakmış. Buz gibi bedenime, sıcacık kan hiç gitmedi. Evet oluyor. Evet, kesiliyor nefesim. Boşuna uğraşıyorlar geri döndürmek için beni. Neydi masalımızın adı aşkım. Toz… Yok.Tohum tozu… Evet, bir masal gibi hayat, demek ki böyle bitiyormuş. Ben hiç gitmedim sevgilim. Sadece geliyorum…
Belki günlerce aradı O’nu. Tek istediği, emeğinin karşılığını almaktı. Hala dün gibi kulaklarımda. “- Aşk emek ister, benim aşkım, emeğimdir”, derdi. Neyse… Gelelim ilk sesini duyduğum güne. Cenaze törenindeyiz. Vasiyet etti. Benim cenazemde dualar okumayın. Sadece “Edith Piaf’tan la vie en rose’u ” çalsın, demişti.Şarkıyla mı, dualarla mı derken, bir sürü tartışma içerisinde duydum sesini. Herkes, namazsız, duasız cenaze olmaz derken, arkadan bir ses duydum ben. Döndüm baktım kimse yok. Yorgunluktandır dedim. Aldırmadım. Ama ses kesilmiyordu. Hıçkırıklar içinde yükseliyordu. Sese doğru yürümeye başladım. Dışarıda ki kalabalığın önüne geçtim. Musalla taşında yatıyordu O. En önde de annesi, babası, ablası ve O kadın. Kimse duymuyordu. Sadece ben duyuyordum. Bir anda “ Marilyn “, sesiyle irkildim. Onun sesiydi bu. Nasıl olurdu. Biranda ses kulağımda bitti. Kalabalıktan uzağa götürdü beni. Kanım donmuştu. Nasıl olurdu. Tanrı’nın hiç mi adaleti yoktu. Nasıl olurda onca acı çekmiş bir insana, birde cenazesini izletirdi. Size şunu söyleyebilirim, ben olsam yaşamak istemem. Kendi cenazenizde, anneniz, babanız, tüm sevdikleriniz ve âşık olduğunuz… Dokunuyorsunuz ama kimse sizi hissetmiyor. Hıçkırıklar içinde ağlıyorsunuz ama kimse sizi duymuyor. O gün bugündür konuşuyor benimle. Söylediğine göre, tanrı bilerek göndermiş O’nu. Emeğinin karşılığını alamayanlar, haksız yere acı çekenler, safi iç huzurları için gönderilirlermiş dünyaya. Kendilerine bir dost seçerler, O’nunla konuşurlarmış.Geçenlerde dayanamadım ve sordum.
“ – Neden O’nu seçmedin de beni seçtin”.
“ – Beni hiç mi tanımadın dostum, emek…”, dedi.
İşte O böyle biri. Dostluk, aşk her şey emek üzerine kurulu bu dünyada… Artık şunu da biliyorum, tanrıda emeğe önem veriyormuş. Keza eğer bir gün ölürsem, benim tanrıdan geri dönmek gibi bir isteğim asla olmayacak. Çünkü tek dostum vardı, O’da artık öbür tarafta.

Devam edecek.