ışık söndüğünde

yarılanmış uykulu geceler
ardışık ve gönülsüz
yoksul masamda öksüz kadeh
kadehimde dudak izlerin
ürkek
ve soluk bakışımlı

ışık söndüğünde
dört duvar arasında
yoksun karanlıklara sığınırım

gözlerim tavana çivili kaldığı saatler
ve saatler boyunca
bakışlarım kül soğukluğuna sürgün
boşluğa asılı parmaklarımla
yüzünü çizerim karanlığın duvarlarına

bilirim ki artık yoksun
belleğim buna alışık
yüreğim kanmaz
inançlar yükümsüzdür
peşinden
bin türlü bahane
suçluluk takıntısıdır

uykulu dirençlerle adını sayıklar durur
sarhoş dilim söz dinlemez
ve bir tesbih böceği gibi
yatağıma kıvrılıp küçülürüm
yastığımda yanak izlerin
yüz sürerim
koklarım
iç geçiririm
öksüzdür yorganım
anılarımı örtünürüm
saklanırım
yazgıdır derim
boyun eğerim

ışık söndüğünde
içimde ıssız soğuk boşluk
yoksunluk uykularına tutsak
dalıp giderim
ve bir yabancı gibi
düşlerimden uzaklaşırsın