ßitti.
Nis 30, 2010 at 21:44 Kategori: Genel Yazan: Ev Kedisi
Ben sustum
Sen sevdin suskunluğumu. . .
Sen sustun
Ben daha da sevdim özlemlediğim varlığını.
Konuşmayı denedik
Daha da sessizleştirdik-‘biz’siz bıraktık suskunluğumuzu.
Yuttukça sözcükleri
Benimsedik gözleri buğulu geceyi. . .
Ben engelledikçe sevgini
Siyaha büründü neşesi gözlerinin.
Unutma çabanda kabuğuna dönünce sen
Özletti samimiyeti kalbinin. . .
Benim her ‘eski’ye dönme atılımımda
Uzaklaştırdın beni
Uçtu ellerimden en değerlim-başka yalnızlıklara. . .
Onlara gülümsedi sıcaklığıyla. . .
Ve. . Bu gece. . .
Yeniden dedim
Son defa susmak istiyorum kalbine. . .
Sen de. . . Haklı olarak konuşturma sessizliğini dedin
Alışmaya çalışıyorken sensizliğin sesine
Susma.
Bitti son perde.
Yorumunuz…
Birkaç şiirinizi beğenerek okudum.
Hazır seven bir gönülü öyle yada böyle kazanmayı bilemiyorsak sevmeyi nasıl sevdirebiliriz,sevme yetisini nasıl geliştirebiliriz diye düşündüm dizelerinizde gezirinken.
Düşündüm neden susmalara meyilliyiz?
Susmakta bir cevaptır derken zanna ve varsayımlara sürüklemezmiyiz?
Dil yarası olmasın derken susmanında yarası olmaz mı sanırız?
Dil susarken beden dili susmaz ki , o konuşur zaten ve farkı farkedende dilin söylemediklerini yine duyar bilmezmiyiz?
İnsan hep aynı insan,yüzler değişsede hayatlar değişsede duygular hep aynı, acılar hep aynı ,sevinçler hep aynı,ayrılıklar hep aynı.
Kayahan sevdiğim bir bir şarkısında diyor ki;
Bir yerde bir garip ağlar
Yalnızlıksa her yerde aynı
Sığınırım Allah’ıma
Haksızlıksa her yerde aynı
Dolaştım ummanları
Bitirdim deryaları
Seyrettim semaları heryerde aynı
Bir yerde bir garip ağlar
Yalnızlıksa heryerde aynı
Tebrik ederim saygılarımı sunarım.