Aylık arşiv: Nisan 2010

   BU KAÇINCI… Bu kaçıncı bahar, kaçıncı yeniden canlanma doğada… Bıkmadan ölüp sonra dirilmek…  Kaçıncı dal budak sarış, filiz veriş, yapraklanış, çiçek açış… Bu kaçıncı meyve, sebze sunuş biz vefasız ve sevgisiz insanlara… Bilmiyorum bilemiyorum. Bilmek de istemiyorum. Bu gün … Okumaya devam et →

  Umurlarına sürüldüm  gayrı  nadasta değilim. Uzak kaldığın  her ana, karbon monoksiti  bol  özlemler  yolluyorum. Sen Aşık  Veysel’in seline  yakınsın, biraz beni oku  rüzgardan. * Tetik  düştü  düşlerime. Sezalandım  bir  kere .  -Ruhumun  düşlerine  balonlar uçur.  Gözbebeklerine kadar   kafiyelensin  sevgin. … Okumaya devam et →

Anılar kovalar bizi Kaçamayız bu sıra dışı takipten… Ne kadar istesek de unutamayız paylaştıklarımızı —son siqaramızı, qülüşlerimizi, sonsuz bakışmalarımızı… Ayrı yerlerde olamayız mutlu…

Son defa baksam gözlerine Dalsam ruhunun seyrine Son defa olsam yanında Doysam aşkının huzuruna Ama ‘ama’larla kilitlenmiş cesaretimle Olmaz birlikte Ne ilklerin büyüsü Ne de sonların doyumsuzluğu Çıkamayız bu sonsuzluk yolculuğuna Dayanamayız ‘hoşça kal satırları’na Ulaşamayız birlikteliğin doruklarına Ne ilk … Okumaya devam et →

ßak olmadı yine Doğmuyor sensiz gece sabahına Dilimdeki heceler hep sende Gözlerim pencerede gelirsin diye Kalemim senin etrafında Dönüp duruyor çaresizce Ama gelme! Öldürmüyor yokluğun Sadece tatlı bir işkence Dokunan her günün bitişinde

pamuk ipliğine bağlı şu fani yaşam… öyle hassas ki en ufak bir dalqınlık yeter ellerinden kayıp qitmesine… öyle sessiz ki karşına dikilip elveda der en ummadığın anda.. hiç ummadığın anda terkeder seni… derinden acıtmak isterse eğer en sevdiğinden sınar seni-en … Okumaya devam et →

Bir hikâyeye başladım; Ansızın başlar her şey, Umulmadık bir anda… Yavaş, ama emin adımlarla gider gibi gözükür hikâye… Öyle ki pembe bulutlarla örtülüdür gerçekler, Yaşanacaklar… Farkındasızlık,

Zaman kokusunun üzerimize sindiği bir anda karşılaşsak birgün Tozlu raflardaki hayallerimizin saydam kalemlerle işlendiği kitabın sayfalarında seni ararken çıksan karşıma Unutsak geçen zamanı Gelecek bir anda silinse O anda kalsak Hissetsek birlikteliği doya doya Kah dudaklarda kah parmak uçlarında

Karanlığa bürünmüştü tüm şehir Her şeyi yerinden söküp götüren asi fırtına Gözyaşlarını boşaltan siyah bulutlar Bu depresif çerçevede ego peşinde silahlı kötü adamlar Ellerindeki kanlı makinaları dolaştırıyorlardı şehirde Pembe düşlerle sonlarına toplanan masumluk abideleriyse bir umut peşinde Beyaz güvercini huzura,saf … Okumaya devam et →

Ben sustum Sen sevdin suskunluğumu. . . Sen sustun Ben daha da sevdim özlemlediğim varlığını. Konuşmayı denedik Daha da sessizleştirdik-‘biz’siz bıraktık suskunluğumuzu. Yuttukça sözcükleri Benimsedik gözleri buğulu geceyi. . . Ben engelledikçe sevgini Siyaha büründü neşesi gözlerinin.

…. Şehidim sol yanım ağrıyor …. Sanmaki tek ben ağlıyor …. Umudum toprağım vatanım …. Bayrağım milletim ağlıyor …. Ardından bakanlar sana emanet …. Kafaret bedeller gen sana emanet …. Aslanım Anafartalar / Türkoğlu Türk’üm Türk …. Canlar sana kurban … Okumaya devam et →