Şairin Kırgınlık Sonesi

 

 

 

Kırgınım

 Kitabelerinde  birbirimizin  izleri olan  utulmazlığımıza
 kırgınım  kendim ile seni unutamayan kendime

Hüzünleri  depolanmış son  baharın yaprağıyım

Kedersizliği yazdım seni unutan  sana

Dolaşıyorum yanardağlarımda çıplak ayakla

Minimize  edilmiş ahların esintilerinde

Serinleniyor  özlemlerim

Sana kavrulan anlarım  anne oluyor  acılarına

Gözyaşlarının  leğeninde sensiz bebeği  yıkıyor yakarışlarım

Parçalayıcı oluyorum  koca aşık olarak

Kırgınım  bu halime

Beni aşka doğurduğun  kente metruk  ve meçhul  “ ben “yaşlanır

Yedinci rengin yedinci tepesinde  yeşillerim  tükenir

Doyduğum kente aşk sefiliyim

Sensiz   Medine fukarasıyım

Güzeller sevgisiz  bırakmıyor

Aşksız  değilim 

Hangi aşk rengidir sorma

Hangi mideyle yaşıyorum  sorma

Kırgınım  sana

umutların tünelinden  karmakarışık kimliğime yolcuyum

 arıyorum  senli bir ahuyu huylarından  su içmek için

gelişi gülüşüne  kafiyeli  şiirim olasın diye

dönüşü olmayan  öfkelerin  tatsızlığından

vizesiz  gidişlerinin  mührü  akıyor bahtıma
Adın sevinç oluyor

ama kırgınım…
 gözlerinde söz banyosu yapmadım diye
sözlerinde  göz boyası  yapmayan ruhuma

Kırgınım 

arzularımın kırk ayaklarında kırk haramilerimden  masal dinlemedin diye
Mantığının meteliğinde  hislerin sislere karıştı diye
Benliğime sudan kurşunlar yağdırıyorum

vuruluyorum  gözyaşlarından

susuyorum yaralarımla

merhemim senin  varlığın

yaşamazsan  da yaşıyor olman  bile aşktır  gülüm   

oyduğumuz oyunların  tutku oyuncağısın

ben sende büyüyemeyen  yaramaz bir çocuk

mutluluğun  sonesinde  seni okuyor dizeler

şarkısını  dinlediğimiz ayrılıkların  redifinde

kırgın  gazelin  vezninde medlerine  silmendim

üzerime düşen  düşlerin yıldızında  geceledim  seni

iki kişilik bir aşk  heceledim

defalardan  çıkarılan  afların  safındayım

sayısız  kez közleniyor   kavuşmalarım
 gelgitin  bölüyor  yakamozlarımı

Kırgınım…
Sonuçsuz  sarılmaların  sıcağında mahrum ettiğin için

Kırgınım çoktan seçmeli   bekleyişlerime  gelmediğin için

ansızım

sızım  kadar sözüm

kudurmuş acılar sözlüğüyüm

kırgınlığım  beyazın  ayrımında

siyahlarına sardığın yalnızlık  girdabından çık

hayat  ne aşktan  ne de senden ibaret