Dağ çiçeğim….

Dağ çiçeğim….

Çiçekler polenleri ile örterken damlacıklarla yere süzülür

Rengarenk boyanmış tonların

her rengi kalırdı üstümüz de…

Bir birimizin gözlerine bakıp gülüşürdük..

Yağmur yerini güneşe bıraktığında

yedi çeşit renk ahenkli bir şekilde

hilal gibi bizi kuşatır,

Sen ve ben renk seçmelerde adeta birbirimizle yarışırdık…

O renk senin bu renk benim der

tatlı bir rekabete girerdik.

Rengine talip olduğumda,

Sen dudak büker,masum bir çocuk gibi gözlerin dolardı…

Hüzün çökerdi yüreğime baktıkça o haline..

————————

Sen rüzgâr olsan sürsen, sürüklensem önünde.

Savrulmak isterim seninle bulutlar üstüne.

Katsan beni önüne çıksam dağların yücesine

Varsın yağsın kar ile boran çullansın üstüme…

……………………………………………………………………………..

Ve sen bir gün ansızın gittin.

Yetimler gibi kaldım orta yerde.

Eskisi gibi değilim ben;

Günün sabahları soğuk üşütüyor,

Dağ çiçekleri eskisi gibi açmıyor gidişine küskün

Yağmurlar yağmıyor üstüme…

Yedi renk rengarenk kuşaklarda yok tıpkı sen gibi

Rüzgâr yerini fırtınaya bırakmış kasıp kavuruyor içimi,

Körfezin ışıltıları da yok…

Tıpkı gözlerim gibi matlaşmış,

Ağlamak istesem de ağlayamıyorum artık

İçin için kanıyor yüreğim yokluğuna

Ve hala sen gelmiyorsun dağ çiçeğim…

Ve sen hala gelmiyorsun.

Dağ çiçeğim

Dağ çiçeğim benim…

Akgun Akgun

Fotoğraf: Hürriyet.com

Bu yazının görüntülenme sayısı :36